Geschiedenis

De Hippolytuskerk is een robuust kerkgebouw en staat prominent op een terp in het centrum van Hippolytushoef op Wieringen. Het bestaan van de Hippolytuskerk,  met daaromheen het kerkhof, wordt in een oorkonde uit de 12e eeuw voor het eerst genoemd. Dit zou dan de romaanse voorgangster van de huidige Hippolytuskerk betreffen, een houten kerkgebouw.
Bekend is dat het bisdom Utrecht reeds in de 9e eeuw landerijen in bezit had op Wieringen, in het buurtschap Elft (Alvitlo). In de huidige Hippolytuskerk is er nog maar weinig terug te vinden dat herinnert aan de middeleeuwse tijd.

Het huidige koor van de Hippolytuskerk is in de 14e eeuw opgetrokken uit tufsteen en is uniek op Wieringen. In dit verhoogde koor van de oorspronkelijke romaanse Hippolytuskerk moet ooit het hoogaltaar hebben gestaan. De negen gotische ramen laten het licht, dat in het Oosten opgaat, binnen. Het huidige gotische koor is groter dan het oorspronkelijke romaanse.
Het bakstenen schip, eveneens in gotische stijl, dateert uit 1675.

De kerktoren is van tufsteen opgetrokken en dateert uit het begin van de 13e eeuw. In de tweede helft van die eeuw werd het met baksteen verhoogd en rond 1440 gebeurde dit nogmaals. Tevens werd het toen van een gemetselde spits voorzien.

Hippolytuskerk - Hippolytushoef

Het is nog niet zo lang geleden dat de historische kerken van Wieringen weer bij hun naam genoemd worden; de Hippolytuskerk, de Nicolaaskerk en de Michaelskerk. Vroeger heetten ze eenvoudigweg de kerk van Dörrep (Hippolytushoef), Westerlander- en de Oosterlanderkerk.

De namen Willibrord (kapel op Stroe), Nicolaas, Michael en Hippolytus, lijken verre namen uit de kerkgeschiedenis en van een heiligenkalender. Maar op Wieringen zijn het welgekozen namen geweest, die verband hielden met de zee die dit oude eiland omringde.

* Bron: Met het oog op de Hippolyuskerk, Henk Broer – een raamvertelling.